چرا پشت سر دیگران حرف می زنیم؟ - وبلاگ معماری

به گزارش وبلاگ معماری، همه ما کم و بیش پشت سر دیگران حرف می زنیم، اما کمتر کسی حاضر است اعتراف کند اهل غیبت کردن است. پژوهشگران می گویند حرف زدن پشت سر دیگران یک احتیاج طبیعی است که حتی گاهی می تواند مفید باشد.

به گزارش، من همکاری داشتم که هر وقت فرصت می کرد من را کنار می کشید تا پشت سر کسی که چند لحظه پیشتر اتاق را ترک نموده بود، حرف بزند. همکار من یکی از آنهایی بود که شیفته غیبت کردن بود و من حس خوبی نسبت به او نداشتم.

اما واقعیت این است که من هم پشت سر دیگران حرف می زنم. پژوهشگران می گویند 65 تا 90 درصد از کل گفتگوهای روزمره آدم ها درباره کسانی است که در جمع آنها حضور ندارند. این پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که علاقه آدم ها به غیبت کردن با علاقه آن ها به غذا رقابت می نماید.

اما در نهایت شمار کسانی که حاضرند اعتراف نمایند، غیبت می نمایند بسیار اندک است. در اغلب فرهنگ ها غیبت کردن کاری غیراخلاقی است که هدف آن تغییردادن نظر دیگران علیه فردی است که در خصوص او غیبت می گردد.

پژوهشگران هلندی تحقیقی در این زمینه انجام داده اند و نتیجه تحقیق خود را با عنوان چرا آدم ها غیبت می نماید منتشر نموده اند. آنها می گویند: غیبت کردن و بدگویی از دیگران رفتاری خودخواهانه تعبیر می گردد. تصور می گردد که فرد غیبت نماینده نیتی بدخواهانه دارد و می خواهند با این کار بر افکار دیگران تاثیر گذارند و اعمال نفوذ کند

اما از قرار، غیبت کردن خیلی هم کار بدی نیست. پشت سر دیگران حرف زدن نه تنها نیازی عمیقأ انسانی است، بلکه کاری منطقی است. یان انگلمان، روانشناسی که در دانشگاه برکلی کالیفرنیا در این باره تحقیق می نماید به دویچه وله می گوید :با غیبت کردن ما متوجه می شویم که چه کسی پتاسیل آن را دارد که شریک و همکار خوبی برای ما باشد و از چه کسی باید دور بمانیم

این واقعیت که چه کسی را باید در یک گروه پذیرفت و چه کسی را باید طرد کرد، در طول تاریخ پرسشی حیاتی بوده است. اعضای یک گروه یا جامعه برای بقاء خود باید از خطر خیانتکاران، فریبکاران و خودشیفتگان آگاهی می یافتند.

در حقیقت، آنچه ما عملی غیراخلاقی می دانیم به ما یاری می نماید تا درباره پذیرش افراد در جمع خود تصمیم بگیریم. نتیجه تحقیقات انگلمان نشان می د هد، حتی بچه ها خردسال هم در خصوص همبازی خودخواهی که نمی خواهند اسباب بازی هایش را با دیگران تقسیم کند به یکدیگر هشدار می دهند.

بدگویی از دیگران نه تنها یاری می نماید تا بد و خوب را از هم تشخیص دهیم و اعضای مناسب را به گروه مان راه دهیم، بلکه اعضای یک گروه را هم به یکدیگر نزدیک تر می نماید.

رابطه اجتماعی دو نفر که سرهایشان را به هم نزدیک کردند و پچ پچ می نمایند، ناخودآگاه تقویت می گردد. بیشتر آدم ها هم زمان غیبت کردن نیت بدی ندارند. آنها دوست دارند اخبار جدید را با هم رد و بدل نمایند و با هم خوش بگذرانند.

بیشتر آدم ها نیت بدی ندارند و می خواهند اخبار جدید را با هم رد و بدل نمایند و با هم خوش بگذرانند

اما نباید فراموش کرد که اعضای یک گروه هم پشت سر هم حرف می زنند. حتمأ فکر می کنید این کار دیگر واقعا غیراخلاقی است؟ اما پژوهشگران به این پرسش هم پاسخ منفی می دهد. آنها می گوید کسی که به نفع خود از قوانین حاکم بر یک گروه تخطی می نماید باید حساب این را هم بکند که دیگران پشت سرش حرف می زنند.

نگرانی ما از این که نقل محفل دوستان و آشنایانمان تبدیل شویم، باعث می گردد مراقب رفتارمان باشیم. کسی که با یک گروه همکاری نمی نماید و ساز خود را می زند، ممکن است از گروه رانده گردد.

فکر می کنید در نهایت باید گفت که غیبت کردن به نفع انسان هاست و دلایل منطقی دارد؟ نه. ماجرا به این سادگی هم نیست. پژوهشگران معتقدند دلایل بسیاری وجود دارد که باعث می گردد انسان ها به غیبت کردن روی بیاورند.

ما از این راه نه تنها اطلاعاتی به دست می آوریم که می توانند به دردمان بخورند بلکه می توانیم بر دیگران اعمال نفوذ کنیم.

ما وقتی درباره شخص سومی صحبت می کنیم، بر نظر طرف صحبت مان تأثیر می گذاریم. البته برعکس این حال هم صادق است؛ وقتی طرف صحبت ما درباره این شخص بدگویی می نماید، روی نظر ما تأثیر می گذارد.

در نتیجه بسیاری از پیش داوری ها، شایعات یا آزار روحی یک فرد می تواند پیامد این بدگویی ها باشد. پس تعجبی ندارد که غیبت کردن از نظر ما کاری غیرخلاقی است.

یان انگلمان پژوهشگری که در این زمینه تحقیق نموده می گوید ما دوست نداریم دیگران غیبت نمایند، چون فکر می کنیم، آن ها ممکن است درباره ما هم حرف بزنند در این صورت کنترل از دست مان خارج می گردد و نمی دانیم چه بر سر اسم و رسم مان می آید.

آیا واقعا چون می ترسیم قربانی شویم غیبت کردن را غیراخلاقی می دانیم؟ من خاطرم هست که در خصوص همکارم که شیفته غیبت کردن بود، چه فکر می کردم. همواره پیش خودم می گفتم اگر او درباره دیگران این گونه حرف می زند شاید به محض اینکه من هم از اتاق بیرون می روم، پشت سر من هم حرف می زند.

شاید این تصور ناخوشایند بود که باعث می شد من تا حد امکان کاری نکنم که همکارم فرصت و انگیزه غیبت کردن در خصوص من داشته باشد و فکر می کنم دست کم در خصوص تأثیری که غیبت کردن در تاریخ روانشناسی تکاملی انسان داشته، صدق می نماید.

منبع: دویچه وله