چرا برادران رایت پیروز شدند و دیگران نه؟ - وبلاگ معماری

به گزارش وبلاگ معماری، نمونه اولیه هواپیمای برادران رایت 852 فوت پرواز و پس از اصلاحات بیش از 40 مایل را طی کرد. باید اعتراف کرد که این موفقیت برای دو فرد رویاپرداز از طبقه کارگر در دیتون بدون تحصیلات مهندسی، عدم دسترسی به اینترنت و آزمایشگاه های دانشگاهی یا حتی کتابخانه، قابل تحسین است.

محسن مصطفائی| برادران رایت، ویلبر و ارویل در یک خانواده 9 نفره به دنیا آمدند. ویلبر در تاریخ 16 آوریل 1867 در میرویل، ایالت ایندیانا و ارویل در 19 آگوست 1871 در زایتون، ایالت اوهایو به دنیا آمد. آن دو رابطه جدایی ناپذیری داشتند، زیرا مکمل یکدیگر بودند، اما مرگ ویلبر در سال 1912، این دو برادر را از یکدیگر جدا کرد.

درباره ویژگی های شخصیتی این دو برادر باید گفت: ارویل پر از ایده و شور و شوق بود، اما ویلبر تصمیم گیری های بهتری داشت و به یک پروژه منطقی تر نگاه می کرد. زمانی که آن ها در دبیرستان تحصیل می کردند، ویلبر تصمیم گرفت که به دانشگاه ییل برود و کشیش گردد.

با این حال صدمه او در حین بازی هاکی، مانع از ادامه تحصیل او شد و تا سه سال پس از آن ماجرا، تحصیلات خود را در کتابخانه پدرش ادامه داد. در سال های اولیه، آن دو به پدرشان در ویرایش مجله ای با عنوان تلسکوپ مذهبی یاری می کردند و در نهایت، در سال 1892، فروشگاه دوچرخه رایت را در شهر دیتون افتتاح کردند.

در اواخر قرن نوزدهم، اوتو لیلینتال یا همان مرد پرنده، توجه برادران رایت را به خود جلب کرد. اما علاقه مندی برادران رایت به تجربه های پروازی، بعد از مرگ این مکانیک پرواز و پیشگام هوانوردی به وقوع پیوست و در آن موقع تصمیم دریافتد تا تئوری و حالت های پرواز را مطالعه نمایند.

آنچه هنوز بعد از گذشت یک قرن تعجب همگان را درباره برادران رایت برانگیخته است، تحقق رویای پرواز برای اولین بار توسط آن دو دوچرخه فروش اهل دیتون در ایالت اوهایو بر فراز جمعیتی شگفت زده در نمایشگاه های عمومی در ایالات متحده آمریکا و فرانسه بود. از این رو، موفقیت برادران رایت به دلیل به چالش کشیدن یکی از ادعا های قرن 21، ارزش آنالیز مجدد را دارد.

ادعای مذکور این است که فقط مهندسان مشتاق جوان باید به طور خاص و آن هم فقط در کالج روی علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات متمرکز شوند و دروس هنر و علوم انسانی از اهمیتی کمتری نسبت به علوم و ریاضی برخوردارند. البته اگر برادران رایت امروز زنده بودند، احتمالا به ما هشدار می دادند که این تعصبات آموزشی، مانع رشد مهندس هایی همانند آن ها می گردد.

نکته جالب درباره ویلبر و ارویل رایت این است که هیچ کدام از آن ها در یکی از رشته های علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات تحصیل ننموده بودند. در حقیقت، هیچ کدامشان حتی به کالج هم نرفته بودند و به علاوه آموزش های تخصصی نیز ندیده بودند. هزینه ساخت هواپیمای برادران رایت کمتر از 1000 دلار بود (با ارزش کنونی حدود 28 هزار دلار) که این هزینه نیز به وسیله فروش دوچرخه تامین شده بود.

نمونه اولیه هواپیمای برادران رایت 852 فوت پرواز و پس از اصلاحات بیش از 40 مایل را طی کرد. باید اعتراف کرد که این موفقیت برای دو فرد رویاپرداز از طبقه کارگر در دیتون بدون تحصیلات مهندسی، عدم دسترسی به اینترنت و آزمایشگاه های دانشگاهی یا حتی کتابخانه، قابل تحسین است.

دیگران چه می کردند؟

در زمانی که برادران رایت ماشین پرنده خود را طراحی و با موفقیت تست می کردند، پروفسور ساموئل لانگلی دبیر موسسه اسمیتسونین نیز در حال اجرا طراحی های خود در این زمینه بود. لانگلی 70 هزار دلار (با ارزش کنونی حدود دو میلیون دلار) روی پرنده خود به نام آیرودروم که از سوی وزارت جنگ آمریکا تامین اقتصادی شده بود، هزینه کرد، ولی در اولین کوشش او برای پرواز، در رودخانه پوتوماک سقوط کرد.

موفقیت برادران رایت در حل یک مسئله مهندسی که تخیل انسان را برای میلیون ها سال درگیر خود نموده بود، به هیچ وجه یک اتفاق مبتنی بر شانس و اقبال نبود. در واقع، پرواز یک فرایند بسیار پیچیده است که احتمال موفقیت بر اساس شانس در آن تقریبا غیرممکن به نظر می رسد.

برای فهمیدن دلیل موفقیت برادران رایت و نکته هایی که ما می توانیم امروز از آن ها یاد بگیریم، باید به دنبال جواب این سوال باشیم که چه چیزی این دو نفر را از بقیه متفاوت نموده بود؟ برادران رایت چه جنبه های شخصیتی، کنجکاوی و خلق وخویی داشتند که آن ها را قادر کرد آسمان را به تسخیر خود درآورند؟

این در حالی بود که در آن موقع، متخصصان زیادی شکست خورده بودند. همچنین مهم ترین چالش پرواز چه بود که تنها ذهن های منحصربه فرد برادران رایت قادر به حل آن شد؟ ارویل رایت سی ویک سال پس از اولین پرواز آنها، به این موضوع که چه چیزی برادران رایت را از سایرین متفاوت نموده بود، پاسخ داد.

یک روزنامه نویس در یک مصاحبه به او گفت که او و برادرش فقط دو پسر عادی، بدون پول، بدون تأثیرپذیری و سایر ویژگی های خاص بودند که برای دستیابی به شهرت و ثروت پای به این عرصه گذاشته بودند، ولی توانستند رویای آمریکا را محقق نمایند. ارویل در جواب به او گفت: این حرف که گفته گردد ما هیچ فزونی خاصی نداشته ایم، درست نیست.

در دوران کودکی، جنبه های شخصیتی ما عادی نبودند و بدون آن ها من مطمئن نیستم که می توانستیم به آن موفقیت شگرف دست یابیم. شاخص ترین موضوع، عظیم شدن در خانواده ای بود که در آن همواره تشویق و کنجکاوی فکری وجود داشت. اگر پدر من کسی نبود که فرزندانش را تشویق کند تا علائق فکری خود را فارغ از سودآوری دنبال نمایند، میوه کنجکاوی های اولیه ما درباره پرواز قبل از به ثمر رسیدن آن نابود می گشت.

میلتون، پدر برادران رایت یک اسقف پروتستان با علاقه فراوان به کتاب و پرس وجو بود. سوزان یا همان همسر میلتون، یک مکانیک ماهر بود که در کالج، ریاضیات، علوم و ادبیات خوانده بود و معمولا برای این فرزندان اسباب بازی می ساخت. در خانه آنها، قفسه های کتاب پر از رمان، شعر، تاریخ باستان، رساله های علمی و دایره المعارف بود. آن ها فرزندانشان را تشویق می کردند تا بسیار مطالعه نمایند و مسئولیت آموزش خود را بر عهده بگیرند.

زمانی که از برادران رایت درباره علاقه اولیه آن ها در پرواز پرسیده می شد، آن ها همواره می گفتند که برای تفریح به این موضوع علاقه مند شده اند و می خواستند از درآمدشان برای دستاورد های علمی آینده هزینه نمایند.

نیاز به زیست شناسی

در اواخر قرن بیستم، ویلبر رایت آغاز به خواندن کتاب های آناتومی پرندگان و حرکت حیوانات کرد. این تحقیقات در نهایت برادران رایت را به سمت توسعه دادن سیستم جدید کنترل سه محوری خودشان سوق داد که حرکت پیچشی بال پرندگان را تقلید می کرد.

ویلبر رایت خیلی زود نامه ای به موسسه اسمیتسونین نوشت تا جزوه های نوشته شده توسط ساموئل لانگی و اکتاو چانوت درباره آئرودینامیک را در اختیار او قرار دهند. او می گفت: من یک سری تئوری حیوانات دارم که ساختمان مناسب یک ماشین پرنده را بیان نمایند و من به این موضوع بسیار مشتاق هستم، ولی این فقط یک حس عجیب وغریب نیست.

مدت کوتاهی پس از آنکه برادران رایت آغاز به انجام آزمایشات خود در کارولینای شاقتصادی کردند. آن ها دریافتند که جدول داده های فشار هوا که توسط دانشمندان مؤسسه اسمیتسونین تهیه شده بود غیر قابل اطمینان و دارای خطا است. برای حل این مشکل، آن ها به سرعت آغاز به ساختن یک تونل باد برای خودشان کردند تا اندازه گیری های دقیقی انجام دهند.

ارویل پیش تر گفته بود: ما این کار را برای تفریح انجام داده ایم و به دنبال یادگیری حقایق جدید بودیم. همچنین، در زمانی که هیچ سازنده موتوری به درخواست آن ها برای ساخت یک موتور کوچک برای قرارگیری در هواپیما جواب نمی داد، آن ها موتور خود را با یاری دستیار فروشگاه دوچرخه فروشی خود ساختند.

آن ها اغلب درباره مشخصات فنی هواپیمایشان تا پاسی از شب با یکدیگر بحث می کردند. پس از یک بحث داغ خاص درباره ساختمان صحیح پیشران های هواپیما، آن ها خودشان را در یک موقعیت خنده دار یافتند که هر یک از آن ها بدون هیچ پیشرفتی نسبت به نقطه آغاز، به موقعیت اول در بحث شان می رسیدند. باید گفت که این بحث و جدل آن ها فقط برای رسیدن به حقیقت بود و نه برای ثابت کردن خودشان به یکدیگر.

موتور کنجکاوی و هنر

کنجکاوی بی حد و مرز برادران رایت و عشق آن ها به فهمیدن حقایق، آن ها را قادر ساخت تا با تمام ظرفیت های خود به عنوان یک انسان بتوانند به نحوی بر روی مسئله چندوجهی پرواز تأثیر بگذارند که سایر افراد نمی توانستند. آن ها آغاز به مشاهده این موضوع کردند و همانطور که ویلبر می گفت: این پیچیدگی مسئله پرواز بود که آن را بسیار سخت می کرد.

آن مسئله ای بود که نمی توانست با رسیدن یک الهام خاص حل گردد، ولی با جمع آوری صبورانه اطلاعات مربوط به صد ها نقطه مختلف امکان پذیر بود و جالب آنکه ممکن بود از دیدگاه یک محقق حتی مطالعه عمیق بعضی از این اطلاعات، غیرضروری تلقی گردد. ارویل و ویلبر زمانی که آغاز به درک این موضوع کردند، یک شاخه جدید در علم را تجربه کردند و آن این بود که راه چاره مسئله پرواز انسان، ترکیبی از هنر و علوم است.

مهارت مکانیکی و تیزهوشی ریاضیاتی قطعا برای ساخت این ماشین ضروری بوده است، ولی چالش اصلی در هنر واقعی پرواز بود. در حقیقت، هنر خلبان خواندن شرایط باد، تنظیم سرعت و تعادل و استفاده از کنترل این ماشین پرنده برای ایجاد یک تنظیمات خاص بود تا در حین پرواز و فرود، خط سیر های لازم دنبال شوند.

برادران رایت رابطه نزدیکی بین خود و هنرمندان احساس می کردند، چون درک مشترکی با آن ها داشتند. هنر پرواز یک هماهنگی پیچیده بین انسان، ماشین و هوا بود که به هزاران ساعت تمرین برای رسیدن به مهارت عالی نیاز داشت.

تعجبی ندارد که وقتی ویلبر برای نشان دادن هواپیمای فلایر رایت به فرانسه رفت، 16 بار از مجموعه موزه لوور بازدید کرد و تصورات و احساسات خود از هنر بیش از 30 نقاش را یادداشت کرد و برای خواهرش فرستاد. پیشگام هوانوردی اکتاو چانوت در یک سخنرانی در سال 1890 پیش بینی نموده بود که هیچ فردی ممکن نیست خیال پردازی، تیزهوشی مکانیکی، توانایی ریاضیاتی و مهارت جذب سرمایه برای حل مسئله پرواز را به طور یکجا داشته باشد.

چانوت می گفت: احتمالا دلیل پیشرفت آهسته مسئله جدید پرواز، آن است که کار کردن بر روی مسائل کاملا جدید، به استعداد های متنوعی نیاز دارد. حرف چانوت از یک نظر درست بود، ولی از دیدگاه دیگر غلط بود. حل مسئله پرواز به بیشتر از یک نفر نیاز داشت، ولی با این وجود دو نفر نیز کافی بود.

کنجکاوی وصف نشدنی برادران رایت به آن ها یاری کرد تا محدوده فکری خود را وسعت دهند. همچنین، شجاعت، عامل دیگری بود که آن ها را قادر ساخت تا حس خوبی با مکانیک و ریاضیات داشته باشند و این همان حسی بود که با هنر، زیست شناسی و ادبیات داشتند. ویلبر و ارویل رایت، مردان خودآموخته ای بودند که با کنجکاوی فکری بی انت هایی رشد نموده بودند.

اگر دانشکده های امروزه مهندسی بخواهند به دانش آموزان خود فشار مضاعفی برای اوج دریافت واقعی اعمال نمایند، آن ها باید الزامات سختگیرانه و متعصبانه معروف خود را تغییر داده و دانش آموزان را به پرورش علاقه فردی به یادگیری های خود همانند برادران رایت تشویق نمایند.

امروزه به چه چیزی نیاز است؟

امروزه در دنیا، دوره های مختلفی با این دیدگاه طراحی شده است که مهندس های جوان را به کنجکاوی فکری فرامی خواند. یکی از این دوره ها، دوره رهبری مهندسی در دانشگاه ها است. این دوره ها سعی دارد چالش های رهبری در علوم کاربردی و مهندسی را با استفاده از آموزش هنر هایی مانند ادبیات و تاریخ دنبال کند.

در حقیقت، هدف این دوره رشد و پرورش کنجکاوی و شخصیت رهبران به وسیله مطالعه معضلات سیاسی، اخلاقی و فلسفی است تا مهارت های فنی آن ها را تقویت کند. دانشجویان در این دوره ترغیب می شوند تا رهبری مهندسی را به عنوان یک رشته علوم انسانی در نظر بگیرند. این مهم، نیازمند تفکر طولانی مدت پیرامون سوالات مختلف در حوزه علم است که در آن علوم به تن هایی نمی توانند پاسخ مناسبی بدهند.